Guney Kore aleminin en ve tek kral abisidir kendisi.Fakat farklı olan her şeyi anlamakta ve kabullenmekte her zaman zorluk çeken Kore halki,kendisine ve yapmis olduğu filimlerede ayni davranisi koruyarak yabanci kalmaktadir.

Urettigin seyleri kendi halkinin anlamak istememesi ve dislamasi kadar uzucu ve kamcilayici bir sey olmasa gerek…

봄 여름가을겨울그리고봄 , icinde Koreli bir budistin alegorilerinin yogun olarak islendigi cok baska bir film.Beni,filimin icinde derinden etkileyen ve hala unutmatamadigim bir kac tane sahne vardi…Oysa ki filmi izleyeli en az 2 sene olmus …

Polisler kesis'i almaya geldiklerinde kayigin ordan ayrilmama sahnesi… -Siran gelmeden,bu hayattan alacaklarin ve ogreneceklerin bitmeden bir sonraki basamaga gecemezsin.-

Buyuk kesis'in kedinin kuyruguyla yere cizdigi harika guzellikteki kanjiler… – Bu zamana kadar bu hayattan alman ve ogrenmen gereken seyleri tam olarak alamadin ve seni yaniltacak seylerin pesinde kosturarak kendine zarar verdin. Simdi,gecis yolunun uzerinde duran bu her bir kelime,seni aydinlatacak ve sana omrun boyunca klavuzluk edecek.
Bunlara sadece bakmakla kalma.Hepsini tek tek yere kazırken ruhunada kazi.Ve yeniden ogren,ve hep hatirla.Cunku ogreneceklerin bitmeden, hayat mertebesinde bir sonraki adima gecemezsin.-

Buyuk kesis'in yuzune yapistirdigi kagitlarla birlikte kendini yakmasi…
-Kulaklarini,agzini ve gozlerini hep "kapali" tut. Ve o sekilde de bu hayattan goc.
Ben oldukten sonra benim cenaze torenimi yaparak ruhumu ozgur birakacak biri yok. O halde olum anim yaklastiginda bunu erdemli biriye yakisir sekilde ben yapmaliyim.

Yuzu kapali olarak tapinaga gelen bir kadin ve bir bebek. – Kim olundugunun,ne olundugunun,nerden gelip nereye gidildiginin bir onemi yok.Onemli olan,suanda burada bulunan varlik. -

Bugun mutlaka bir daha seyredicem bu filmi… Tekrar tesekkurler bu guzel hatirlatman icin.